Uitwisselingsproject Zuid Afrika - Ons het Suid-afrika toe gegaan

DE FOTOS VIND JE HIER (LAST UPDATE: 18 februari)

Het verslag van 2 weken Zuid-Afrika van uw correspondent ter plaatse : Filip Santens.

Zaterdag 2 februari
Jammer genoeg maar met 11 ipv 12, maar de reis naar ZA is nu echt begonnen. We kijken al uit naar nieuws vanuit de andere kant van de wereld.

Na een uurtje met de trein kwamen we veilig en met zijn allen aan in Zaventem. Het inchecken bij British Midlands ging snel, geen enkel probleem met de bagage. Raad eens wie er de twee zwaarste koffers hadden. Juist Kristof en ik, gezamenlijk gewicht 44 kilo.
Bij het scannen waren het Joyce en Sofie Leye die voor oponthoud zorgden. Zij biepten dat het geen naam had, maar na een persoonlijke controle mochten ze toch mee. Het eerste hoogtepunt van de reis bekwamen we al in de taxfreeshops. Onze acht dames en twee heren (ik bleef bij de handbagage) stormden een parfumerie binnen en raad eens wie parfum kochten. Juist ja, onze twee heren. De dames hielden zich keurig gedeisd.

De vlucht naar Londen verliep perfect en ook het passeren van alle controles ging heel vlot, zelfs Joyce en Sofie L. passeerden deze keer zonder problemen. Het wachten in Londen viel mee. We konden ruim op voorhand inchecken op onze vlucht naar Kaapstad. We vlogen met een grote airbus die afgeladen vol zat. We zaten keurig samen achteraan het middelste deel van het vliegtuig. Iedereen kreeg zijn eigen schermpje waarop je films kon bekijken (Ratatouille en The Bourne Ultimatum waren heel erg populair) of je kon spelletjes spelen (Kristof schaakte op beginnersniveau tegen de computer, en ja hoor hij won). Van slapen kwam er niet veel in huis. Omdat het vliegtuig helemaal vol zat waren er geen extra zetels vrij om te slapen. En onze gasten hadden zoveel tegen elkaar te vertellen dat de twaalf uren voorbij vlogen. Moe maar tevreden landden we op zondagmorgen om 9.30 lokale tijd (ze kennen geen winteruur dus zijn ze een uur verder dan ons). De warmte stroomde ons tegemoet (Zo`n 27 graden). Joyce raakte haar bagage kwijt omdat een oudere vrouw ermee vandoor ging. Toen ze haar fout inzag en met de bagage terugkwam waren we een half uur verder. We passeerden zonder problemen de douane en kregen een warm en hartelijk welkom van onze gastfamilies. Toen we de luchthaven verlieten raden jullie nooit wat er gebeurde. Het regende! We voelden ons meteen thuis. In de namiddag picknickten we met zijn allen in het Helderbergnatuurreservaat. Bij het binnenkomen waren we getuige van een prachtig moslimhuwelijk (foto`s volgen) en maakten we een korte maar prachtige wandeling.

Kristof deelde daar de DVD`s van het bezoek van de Zuid-Afrikanen uit. Na de picknick ging iedereen naar Istvan`s om de DVD te bekijken en daarna op tijd in bed te kruipen. Kristof en ik waren bij Lynette, een van de leerkrachten, uitgenodigd en we aten daar een `poakpottie` een stoofpot die ze in een barbecue plaatsen. De leerlingen aten in de gastfamilie`s. Nina was verbaasd over de grote hoeveelheden die ze moesten opeten. Ze lijden dus zeker geen honger. Vandaag hebben we al vier lessen gegeven. Onze gasten doen het fantastisch. Nu staan we klaar om te gaan zandboarden. Eerst moeten we nog ons koospakkie (lunchpakket) opeten.

Wist-je-dat-je's-in-Zuid-Afrika

We zijn intussen drie dagen in Zuid-Afrika en we hebben al de volgende dingen geleerd:

a. Het is hier warm, heel erg warm. Je kunt niet geloven hoe gelukkig jullie in Belgie (het is een qwerty-klavier en ik vind die dubbele punten niet die je normaal op de e zet) zijn met de regen iedere dag. Iedereen verwittigt ons constant om voldoende zonlotion te gebruiken met minstens factor 40. 50 is nog beter. Onze factor 10 (Kristof) of 20 (ik) is dus ruim onvoldoende. We kochten dan ook eerst en vooral nieuwe lotion ook voor onze leerlingen. Kristof kocht 30, volgens hem was dat meer dan voldoende. Raad eens wiens gezicht er momenteel als een kreeft uitziet? De leerlingen volgden de raad wel strikt op en lopen er dus, net als ik, nog altijd sneeuwwit bij.

b. Alle auto`s in Zuid-Afrika zijn wit. Kristof`s volgende auto wordt geel, bruin, groen, roze maar zeker geen wit. De auto wordt voor alles gebruikt. Hoewel we allemaal in een omtrek van 500 meter rond de school verblijven, worden we altijd met de auto gebracht en afgehaald. Kampioen is opnieuw Kristof. Hij verblijft op 200 meter van de school en iedere morgen stapt hij in de auto, heeft hij net voldoende tijd om zijn gordel aan te doen, en hop hij is op school.

c. Iedereen is supervriendelijk en alle gastgezinnen zijn fantastisch. Praktisch iedereen heeft een zwembad. Het eten is OK en meer dan voldoende.

Maandag 4 februari
Goed, tijd nu voor een update. Na mijn laatste e-mail vertrokken we naar Betty`s Bay om te zandsurfen. Betty`s Bay ligt ongeveer een half uurtje rijden van Strand. De rit ernaar toe langs de kustlijn was heel erg mooi. Langs de weg zaten er bavianen (Bobejanen in Afrikaans, wil iemand Bobbejaan Schoepen verwittigen dat hij dus eigenlijk Baviaan Schoepen heet?). Suzanne nam een foto met de legendarische woorden "K`hem beiregoed". Het zandsurfen verliep moeizaam, de borden gleden niet of nauwelijks over het zand. Slechts vijf personen slaagden er effectief in om van de zandduin naar beneden te komen. Drie Zuid-Afrikanen en Dries en Kristof. De afdaling van Kristof werd op video vastgelegd en ik waarschuw jullie nu al, het is niet voor gevoelige kijkers. Trouwens, wisten jullie dat als jullie zandsurfen er heel wat zand in alle mogelijke openingen kruipt?

`s Avonds mochten we pannekoeken eten bij Wilmari en konden de leerlingen naar hartelust zwemmen in het prachtige zwembad.

Dinsdag 5 februari
Vandaag was dan de grote Tafelbergdag. We kregen echter slecht nieuws te horen. Omwille van de wind kon de kabellift niet werken. Dus als we wilden gaan, moesten we de Tafelberg te voet op en ook weer te voet af. De leerlingen mochten kiezen maar iedereen wilde de Tafelberg op, ook Joyce, hoewel ze zich een beetje ziekjes voelde. Haar keel deed pijn, en ze had hoofdpijn. Met twee busjes vertrokken we. Daar aangekomen bleek Joyce toch te ziek. Terwijl de anderen de Tafelberg te lijf gingen, kwam ik samen met James, onze chauffeur, terug naar Strand om Joyce in bed te stoppen. `s Avonds ging ik met haar naar de dokter. Ze kreeg antibiotica en ze voelde zich deze morgen al een heel stuk beter. Intussen beklommen de gasten de Tafelberg, ongeveer twee en een half uur. Iedereen haalde de top. Ook Nina en Griet die werkelijk zichzelf overtroffen. Samen met James begon ik pas twee uur later dan de rest aan mijn beklimming. Halfweg kwamen we Toby (onze Zuid-Afrikaanse begeleider) en Luan tegen die al op de terugweg waren. Zij deden de afdaling in een half uur. De rest volgde op grote afstand. James en ik kwamen met de groep terug, dus ik kwam niet verder dan halfweg de Tafelberg. Kristof en Nina kwamen als laatsten naar beneden. We dachten allemaal dat Nina doodmoe zou zijn en naar huis zou willen terugkeren. Maar het eerste wat ze zei toen ze beneden was, was "Goed dat heb ik nu gedaan, let`s go shopping". En dat deden we dan maar, we trokken naar de Groentenmarkt, een soort van Afrikaanse vlooienmarkt.

Ik moet nu afsluiten want ze wachten op me om op week-end te vertrekken. Ik schrijf als ik terug ben op maandag.

Woensdag 6 Februari
Op woensdagmorgen vertrokken we met het Hoërskoolstrandbusje (gemerkt dat ik intussen de ë gevonden heb, het is alt-137, maar dit terzijde) op weekend. Het geplande bezoek aan kaap Agulus viel in het water omdat er teveel wind stond. We vertrokken dus rechtstreeks naar het ongeveer 400 kilometer verder gelegen Mosselbaai. Met de nodige tussenstops genoten we van het prachtige Afrikaanse landschap. Het was zonnig, maar dankzij de wind voelden we dit niet erg in  het busje. In de namiddag kwamen we in Hartenbos aan, de plaats waar we die avond zouden slapen. De verdeling over de verschillende bungalows en bedden ging vlot. Zwemgerei werd ingepakt en we vertrokken naar Mosselbaai om te zwemmen in een ietwat verouderd waterpretpark. We waren er bijna alleen. Het nieuwe schooljaar is hier namelijk net gestart op één februari. Hun "zomervakantie" is dus net afgelopen. Met wildwaterglijbanen en enkele heel steile glijbanen beleefden onze gasten leuke momenten (wachten op de film dus om mee te genieten). Daarna vertrokken we naar Diaz-strand waar er in de zee kon gezwommen worden, keurig afgeschermd door een natuurlijke rotsblokformatie. Op een rots dichtbij zaten er Dassies, een soort van konijnachtig beest. Terug in Hartenbos aten we lasagne klaargemaakt door de ouders. De lasagne hier in Zuid-Afrika is eerder een soort van macaroni met spaghettisaus. Op tijd gaan slapen was de boodschap want op donderdagmorgen wachtte opnieuw een drukke dag. Intussen voelde Joyce zich langzaam aan iets beter worden, de antibiotica begon te werken.

Donderdag 7 februari
Om 7.00 uur was iedereen op en klaar om te vertrekken. Een aantal oogjes waren een beetje kleintjes, niet omdat we te laat in bed zaten, maar een aantal snurkers hadden de anderen een beetje wakker gehouden. Eigenlijk hadden Kristof en ik vooral elkaar wakker gehouden. Als de ene in slaap viel, schoot de andere van het gesnurk terug wakker. Om 08.30 uur werden we verwacht voor een boottocht in Knysna, meer bepaald in the FeatherbedLagune. Het weer was zwaar bewolkt en regenachtig. Het was niet koud, maar er waren zeker geen tropische temperaturen in het vooruitzicht. De boottocht duurde ongeveer een klein halfuur. In de lagune was de grootste oesterkwekerij van Zuid-Afrika. Oesters zijn niet zo duur daar. Featherbed is een bijzonder mooi natuurreservaat met heel veel verschillende planten en een prachtig zicht op enkele rotsformaties. Na onze boottocht nam een gids ons mee doorheen het reservaat.

`s Middags lunchten we in The Waterfront van Knysna, een leuke plaats vol met shops en restaurantjes. Het leukste van die dag was echter het parkeren van het busje midden op de spoorweg. De parkeerwachter verzekerde ons dat dat de meest geschikte plaats was om het busje met aanhangwagen (venterkie) vol bagage achter te laten. De Zuid-Afrikaanse leerkrachten (Selma en Lynette) die ons begeleidden vonden het de normaalste zaak van de wereld. Wij, Belgen, zagen alle mogelijke doembeelden opduiken van een door een trein meegesleurd busje. Toen we dit aan de parkeerwachter vertelden, kreeg hij zowaar de slappe lach. Niets kon er volgens hem gebeuren, hij zou persoonlijk de trein stoppen als die zou afkomen.

Toen we terugkwamen stond ons busje daar inderdaad nog ongeschonden. Dan pas vertelde de parkeerwachter ons dat de spoorweg al jaren niet meer gebruikt wordt.

In de namiddag vertrokken we naar de plaats waar we de olifanten zouden voederen. Daar aangekomen begon het echter te regenen. Nat maar erg onder de indruk reden we door het park waar we een tiental olifanten eten gaven en mochten strelen. Het klopt dus dat de slurf van een olifant ongeveer als een stofzuiger werkt. Je kon niet snel genoeg je hand openhouden met fruit erin. Onze gasten genoten en lieten de regen hun goede humeur niet bederven. Na de olifanten reden we naar Nyara wildplaats, een schitterende Lodge annex wildfarm. We hadden vier bungalows ter onzer beschikking. Ik denk dat Bart jullie intussen de URL van Nyara doorstuurde, zodat jullie toch wel een beetje jaloers kunnen worden. Ook in Nyara was het bewolkt en regende het lichtjes. De manager, een schitterende kerel die Johan heet en drie wildliferangersstudenten (Anku, Jellis en Eva) verwelkomden ons. Ze hadden voor ons een stoofschotel van Kuduvlees (Kudu is één van de dieren die op de ranch verblijft), een dure lekkernij, klaargemaakt. De gasten genoten van hun maal tot ze een opgezette kop van het prachtige dier zagen dat ze aan het opeten waren. Vooral Nina vond het plotseling niet meer zo leuk.

Iedereen van de Belgen was doodmoe en kroop dan ook vroeg in bed. Onze Zuid-Afrikaanse begeleidsters bouwden echter nog een serieus feestje met de rangers. Hoe zij er nog zo fris uitzagen de volgende dag is nog altijd een raadsel voor ons.

Vrijdag 8 februari
Blijgemutst verlieten we omstreeks 09.30 Nyara, een uur later dan oorspronkelijk voorzien. Het feestje van de vorige dag was hiervoor verantwoordelijk. Het oorspronkelijke programma werd ook een beetje omgegooid, maar dat zijn we intussen gewoon. TIA, This is Africa, you know. We reden naar Oudtshoorn, één van de warmste plaatsen van Zuid-Afrika waar het zelden of nooit regent. We reden door met wolken omgeven bergen en kwamen inderdaad in een zonnige omgeving aan, ongeveer 35 graden. Eerst gingen we naar de Cango Wildliferanch. We gaven er krokodillen te eten, zagen er vele andere dieren, maar het hoogtepunt was ongetwijfeld de Cheetahfarm. Een vijftal van onze gasten betaalden iets extra`s om de cheetah`s te mogen strelen. Iedereen kwam heelhuids uit de kooi én met een prachtige foto om de thuisblijvers jaloers te maken.

Na de Cango Wildliferanch bezochten we de Struisvogelfarm. Een schitterende kerel gaf ons op een fantastische manier met de nodige humor uitleg, Toen Nina een foto van hem trok werd ze voor de rest van het bezoek tot "Finikie" omgedoopt. De gids zocht een vrijwilliger om struisvogel Betsy een zoentje te geven. Een Duits koppel dat bij onze groep aansloot, weigerde de eer. De man zag er allesbehalve heldhaftig uit, wat bij Kristof de opmerking uitlokte "hadden we maar in 1940 struisvogels aan onze grenzen geplaatst, geen enkele Duitser zou ons land binnengevallen zijn". Kristof kuste dan maar Betsy. Geen paniek, hij bracht het er levend vanaf. Hoogtepunt was natuurlijk het struisvogelrijden. Annelies, Sofie Perneel en Jolien hadden geluk en kregen een ritje. De anderen poseerden voor de foto op de rug van een struisvogel. Niet iedereen kon rijden omdat dit te lastig voor de vogels was. Ikzelf werd nog eens pijnlijk met mijn gewicht geconfronteerd. Een struisvogel kan namelijk maar een gewicht van 75 kilo aan. Ik was dus maar een heel klein beetje te zwaar.

In de namiddag bezochten we de Cangogrotten. Met een constante temperatuur van 22 graden was het een welgekomen afwisseling met het bijzonder warme weer buiten. In de inkomhal van de grotten gaven we een bijzonder korte versie van het Belgische volkslied weer om de akoestiek te testen. We scoorden ongeveer even goed met onze kennis van Our National Anthem als de gemiddelde Rode Duivel. Veel geneurie, weinig woorden dus.

Het grotbezoek heeft ook een aantal avontuurlijke passages, niet geschikt voor mensen met claustrofobie. Enkel Dries, Sofie P. en L. en Suzan deden alles. Ook Kristof kon nog net door de schoorsteen. Ik probeerde maar moet tot mijn scha en schande bekennen dat mijn gespierde lichaam er echt niet doorkon. Dus moest ik verplicht passen. Na een prachtige rit terug naar Nyaru, kregen we opnieuw een heerlijk diner voorgeschoteld, een mix van varkens- en kudubout. Iedereen, ook onze Zuid-Afrikanen, ging deze keer tijdig slapen.

Zaterdag 9 februari
Deze voormiddag was voor mij één van de hoogtepunten van de reis. Met een quad reden we door het wildpark. Vijftien verschillende wildsoorten (buffels, rooibokken, kudu, elanden, zebra`s, giraffen, bonte bok, waterbok, cheetah`s, en nog vele andere soorten bokken) kwamen we tegen. Ik denk dat we iedereen in België zullen jaloers maken met de vele foto`s die we trokken. Het weer was bewolkt en winderig. Omdat de zon niet uitzat vergaten de leerlingen zich in te wrijven met zonnebrandolie. Gevolg twee lichtjes verbrande meisjes: Suzan en Jolien.

In de lodge lopen er ook twee gasten rond: Commandant, een oude rooibok, verstoten door zijn kudde en Mario, een apenweesje van enkele weken oud. De twee zorgden voor de nodige hilariteit.

In de namiddag zouden we normaal gaan jetskiën, maar de zee was te ruw door de wind. Daarom moesten we het stellen met een vervangprogramma in de namiddag: paintballen in de bushes. We, vooral Kristof, Sofie P., Dries en mezelf hebben ons fantastisch geamuseerd. De anderen waren na twee uur met de bijzonder zware pakken een beetje te moe om nog door te spelen en gingen liever zwemmen in het plaatselijke zwembad. Maar de bovenvernoemde vier konden er dus niet genoeg van krijgen. Samen met de rangers Anku en Eva hadden we de tijd van ons leven. Trouwens wist je als door de Afrikaanse bushes sluipt, zelfs al heb je een overall aan, je heel veel doornstekkers in je benen en armen krijgt. Vraag maar eens aan Kristof en Sophie P. Joyce heeft `s avonds uren werk gehad om de twee Rambo`s stekkervrij te maken.

Na het paintballen waren we getuige van het slachten van een rooibok. Hij moest dienen als cheetahvoer. Kristof gaf zijn camera af aan Griet. Hij hield liever wat afstand. Griet nam haar taak bijzonder ter harte, het hele gebeuren werd in detail vastgelegd. Boek nu alvast uw tickets om de film te bekijken.

De dag werd afgesloten met een overheerlijke braai waar de gasten zelf hun vlees mochten bakken en een kampvuur net voor de lodge. Iedereen kroop op tijd in bed, want we moeten bijna iedere keer voor 7.00 uur opstaan om tijdig te kunnen vertrekken.

Ik was net goed aan het slapen toen ik werd wakker geklopt door Nina en Suzan. Naar eigen zeggen zaten er reuzespinnen in hun bungalow. Om twee uur 's nachts ben ik dan maar samen met Dries op spinnenjacht getrokken. Gevolg: drie Zuid-Afrikaanse spinnen minder.

Zondag 10 februari
Grote verrassing bij het vertrek, we kregen namelijk een extra passagier mee. Mario het weesaapje werd door Lynette mee naar huis genomen als speelkameraad voor haar dochters. De rangers van de lodge waren het diertje liever kwijt dan rijk. Dus we reden naar Strand terug met extra gezelschap. Vooraleer we echter naar huis gingen, stopten we natuurlijk bij het Benjijumpen. Eerst werd een beetje de kat uit de boom gekeken. Griet trok tenslotte haar stoute schoenen aan en ging resoluut voor de benjijump. Hoofd vooruit dook ze van de brug en bereikte heelhuids terug de begane grond. De anderen waren iets terughoudender. Sofie P. en Nina swingden samen van de ene brug naar de andere. Ze vonden het fantastisch. Terwijl ze beneden op de anderen wachtten, schreven ze levensgroot Burgerschool in het zand. Althans dat was de bedoeling. Eerst zagen we Bure verschijnen en daarna Burgerso. Pas toen Jolien en Sofie L. na hun swing beneden aankwamen stond er heel duidelijk Burgerschool. Dries swingde alleen in de supermanhouding, enkel de blauwe cape ontbrak. Annelies en Suzan twijfelden maar de anderen wisten hen te overtuigen om toch de sprong te wagen. Toen ze eenmaal boven klaar stonden, hadden ze wel een duwtje nodig om naar beneden te duiken. Hun gegil zorgde voor een massale uittocht van alle aanwezige dieren uren in het rond. Eenmaal beneden waren ze echter wild enthousiast van hun sprong. En Joyce? Wel Jocye, was even moedig als de beide leerkrachten (Kristof en ik dus) en bleef met haar beide voeten op de grond. Wij zorgden wel dat het gehele gebeuren gefilmd en gefotografeerd werd.

Na het springen wachtte ons nog een lange rit terug naar huis. Mario zorgde voor de nodige hilariteit maar er werd toch voornamelijk nagekaart over het schitterende weekend.

Eenmaal in Strand werden we opgewacht door de gastgezinnen die ons zoals gebruikelijk heel enthousiast begroetten. Tot onze grote verbazing regende het bij onze aankomst. Dus we hebben al bijna meer regenachtige dan mooie dagen gehad.

Maandag 11 februari
Vooraleer we naar Robbeneiland vertrekken, toch nog even heel snel een berichtje van de voorbije twee dagen.

Maandag was een kalme dag. Tot 14.00 uur waren we op school. Onze gasten volgden lessen samen met hun gastbroer of -zus. Kristof en ik kregen tijd om onze verslagen te typen. Daarna was er Interskoletennis. Wij supporterden natuurlijk voor Strand. Istvan won al zijn wedstrijden. Hij is inderdaad een goede tennisspeler, Wilmaree en Anlie deden het iets minder. Zij verloren, maar Strand won toch de competitie. Ongelooflijk hoe competitief die Zuid-Afrikanen trouwens zijn. Vanaf 16.30 uur hadden we Safari-eten. Aperitief met gingerbier bij Anlie. Geen paniek, gingerbier is een soort limonade en bevat geen alcohol. Trouwens, heel grappige vrouw de moeder van Anlie. Ze gaf Kristof en mij de raad om de familie Vorster (het schoolhoofd waar we verblijven) eens goed te irriteren en als de wijn ons niet beviel naar de geheime wijnkelder te informeren.

Het voorgerecht (tonijnmousse en zeevruchten vol-au-vent) aten we bij Riaan. De toffeekak viel bijzonder in de smaak. Toffeekak is een spelletje waarbij je een toffee tussen je billen knijpt om daarna pinguinsgewijs naar een kommetje te lopen waarna je de toffee probeert in het kommetje te mikken. Hilarische toestanden.

Het hoofdgerecht, boboeti (Afrikaanse gehaktschotel), Chickenpie, een groentenschotel en nog veel meer aten we bij Careen. Na het eten doken de gasten in het zwembad. Iets wat Annelies en Joyce ook al min of meer onvrijwillig bij Riaan deden (Ze kregen een vriendelijk duwtje).

Istvan`s ouders zorgden voor het dessert, genoeg om een heel leger te voeden. Dus zoals verwacht veel te veel gegeten.

Dinsdag 12 februari
Gisteren, dinsdag hadden we een fantastische dag. Pinguins kijken op Boulders, de Kaappunt en Kaap de Goede Hoop bezoeken, fish and chips eten in Houtsbay, maar vooral genieten van de schitterende tocht langsheen de kustlijn.

In de namiddag mochten de gasten zich uitleven in Canal Walk, een shoppingcentrum, tweemaal zo groot als Wijnegem. Eerst kregen ze anderhalf uur, maar omdat ze in het busje ons nationaal volkslied voor de afscheidsavond inoefenden konden ze extra tijd verdienen. Vijf minuten extra per keer dat ze erin slaagden het volkslied uit het hoofd en zonder fouten te zingen. Op die manier liepen we twee en een half uur rond. En wie was de koploper bij het shoppen? Shopping-Dries. Sophie P. was het andere extreem. Zij kocht enkel een reep chocolade. Geen paniek echter, alle aankopen vielen nogal mee en zullen voor niet al te veel overgewicht zorgen in de valiezen.

Toen we op de terugweg een ander shoppingcentrum zagen, begonnen de gasten automatisch ons volkslied te zingen. Dus ouders, als ze dit thuis nog zouden doen, niet opletten het zijn afkickingsverschijnselen.

Woensdag 13 februari
Vandaag was het een echt warme dag. Temperaturen van boven de dertig graden, een stralende blauwe hemel en geen wind. Inwrijven dus, met factor 50+. Anton, de leerkracht aardrijkskunde van Strand, was onze gids en chauffeur van dienst. Hij reed met het busje op zijn blote voeten. Hij bracht ons naar The Waterfront van Kaapstad. The Waterfront is een vrij nieuwe wijk met shops, pubs en restaurants in de haven van Kaapstad. Naar Zuid-Afrikaanse normen is het toeristisch, commercieel en duur. Eén van de ouders noemde het zelfs `a tourist trap`. Goed, daar namen we de boot naar Robbeneiland, een boottocht van ongeveer 45 minuten op een vrij rustige zee. Robbeneiland is veel groter dan ik dacht. Niet alleen heb je er de bekende gevangenis, maar ook heel wat andere huizen staan op het eiland. In de gevangenis werden we rondgeleid door een ex-gevangene die ons over het gevangenisleven vertelde. De man zat op Robbeneiland tussen 1982 en 1990 omdat hij een lid was van het ANC en meehielp aan het verbergen van wapens voor kleine guerrillacommando`s. De rondgang eindigde met een bezoek aan de cel waar Nelson Mandela achttien jaar verbleef.

Terug in Kaapstad wandelden we door The Waterfront naar een aquarium vol met typische Zuid-Afrikaanse vissen. Vooral Little Nemo kende succes bij onze gasten. Het voederen van de roggen en de waterschildpad was vrij spectaculair, omdat ook de haaien hun deel wilden. Terwijl de gasten rondwandelden in een soort van kunstgalerij met typische Afrikaanse winkeltjes, genoten Kristof, Anton en ik van een Duvel in een Belgisch café, In den Anker, genaamd. We voelden ons bijna terug thuis.

`s Avonds gingen we met zijn allen zwemmen in de zee en wandelen op het strand van Strand. De avond eindigde met een Watermeloenfeest bij Luan. Watermeloenen kun je dus niet enkel opeten, je kunt er ook elkaar mee bekogelen. Gelukkig was er een zwembad om terug af te koelen.

Donderdag 14 februari
Vandaag zijn we terug op school. Het is Valentijnsdag en dat merk je hier wel. De meeste leerlingen lopen rond met een Valentijnsgeschenk. Halfweg de voormiddag vertrekken we naar Vergelegen. Hoewel de plaatsnaam anders doet vermoeden is Vergelegen een dichtbij gelegen wijnhuis. Dat wordt dus proeven. Deze namiddag doen we het rustig aan en vanavond is er het afscheidsfeest.

Morgen zijn we terug op school voor één van de evenementen van het jaar: de Interskole-atletiek. De voorbije twee weken stond alles hier in het teken van die grote dag. Iedere morgen vooraleer de lessen begonnen, oefenden alle leerlingen hier ongeveer een uur. Op zaterdag zullen we onze koffers moeten inpakken, want om 18.00 uur worden we op de luchhaven verwacht. Ik hoor dat de meeste gastgezinnen wel eerst met hun gast nog naar Stellenbosch en Franschhoek zullen gaan, twee bijzonder mooie stadjes.

Vrijdag 15 februari
Nog even snel de allerlaatste berichten uit Zuid-Afrika. Vandaag bleven we op school tot omstreeks 10.40. Het was een speciale dag. De leerlingenraad stelde een show op naar aanleiding van Valentijn. Ongelooflijk hoe gedisciplineerd de leerlingen hier zijn. Ze gingen volledig uit de bol, maar een vingerknip was voldoende om hen weer kalm te krijgen.

Na het Valentijnsgedoe vertrokken we voor een allerlaatste keer met het busje. We bezochten met Andries, een leerkracht Afrikaans, twee wijnhuizen. Het eerste, Vergelegen, was een prachtig landgoed ergens in de zeventiende eeuw opgericht door de Nederlandse gouverneur van Kaapstad. Omdat de brave man drie dagen nodig om van zijn landgoed per ossenwagen in Kaapstad te geraken kreeg het domein de naam Vergelegen. Met de auto duurt het nu veertig minuten.  De wijn die we proefden viel niet echt in de smaak, de wandeling in de tuinen wel. Andries nam ons daarna mee naar een ander wijnhuis, zijnde Kanu. Daar werden we verwelkomd door een oud-leerling van Strand. De wijn hier was iets lekkerder, maar nog altijd vonden onze gasten de koekjes beter. Om 14.00 uur waren we terug in school. Iedereen vertrok daarna met zijn gastgezin naar huis om te chillen zoals onze gasten het uitdrukken. Om 19.00 uur waren we terug in school voor een grandioze afscheidsavond. Een koor vergastte ons op schitterende Xhosa-liederen. Daarna kregen we allemaal djembelessen. De braai door de gastouders klaargemaakt was bijzonder lekker. Griet schreef een schitterende afscheidsspeech. Zij verwoordde op gepaste wijze onze dankbaarheid over de voorbije twee weken.

Vrijdag 15 februari
Vandaag, vrijdag de 15de, was er Interskoole atletiek. Je moet dit echt gezien hebben om het te geloven. Drie scholen namen het tegen elkaar op: Strand natuurlijk en daarnaast Hottentots Holland en Parel Vallei, beiden uit Somerset West. We waanden ons op de olympische spelen met een gepaste openingsceremonie, de intrede van de atleten, maar vooral de strijdkreten van iedere school. Per school juichten zo'n 300 leerlingen de hele dag hun atleten toe, ongelooflijk. De interskole duurde tot 17.00 uur. Wij Belgen deden mee aan de slotdans en slotzang van Strand. Lag het nu daar aan of niet, maar Strand eindigde slechts tweede.

Vanavond en morgen blijven we in onze respectievelijke gastgezinnen. Tijd om in te pakken en na te praten. Morgen zullen velen van ons nog even Stellenbosch en Franschhoek bezoeken. Om 18.00 uur vertrekken we met zijn allen naar de luchthaven. Niet vergeten, normaal landen we zondag om 12.30 uur in Brussel.